3
Një shkrim i fortë dhe i dhimbshëm i Burhan Bekteshit ka trazuar rrjetet sociale.
Ai ka bërë të ditur se është larguar nga puna pa asnjë arsye, pa shpjegim dhe pa paralajmërim, duke mbetur pa të ardhura dhe me gjashtë anëtarë familjeje për të mbajtur.
Ai shkruan “ Më hoqët nga puna Kaq e thjeshtë.
As arsye, as turp, as shpjegim.
Ma këputët jetën në mes të ditës dhe u kthyet në zyrë sikur të mos kish ndodhur asgjë.
Unë mbeta me gjashtë gojë për të ushqyer dhe me një shtet që më pështyn në fytyrë.
Ju flisni për meritë.
Ju flisni për ligj.
Por ligji juaj fillon aty ku mbaron ndërgjegjja.
Dhe ndërgjegje nuk keni.
Më shikuat në karrocë dhe vendosët që nuk vlej.
Që jam barrë.
Që jam problem.
Kështu mendon pushteti frikacak.
Godet atë që nuk mund të ikë.
Ju nuk jeni drejtues.
Jeni njerëz të vegjël me pushtet të madh në duar të gabuara.
Hakmarreni ndaj invalidit sepse mendoni se nuk ju rrezikon.
Sepse mendoni se hesht.
Sepse mendoni se frika e mban gojën mbyllur.
Gaboheni.
Karroca ime nuk është arsye për t’u përjashtuar.
Është dëshmi se unë luftoj çdo ditë më shumë se ju.
Ju ecni mbi tapete.
Unë mbi asfalt të thyer.
Ju flini me paga.
Unë zgjohem me ankth.
Gjashtë anëtarë i latë pa të ardhura.
Gjashtë jetë i hodhët në pasiguri.
Dhe pastaj flisni për familje, për vlera, për shtet.
Shteti juaj është i fortë vetëm ndaj të dobëtit.
Trim vetëm ndaj atij që është në karrocë.
I verbër ndaj padrejtësisë që vetë e krijon.
Por dijeni një gjë:
Rrezkun nuk e keni ju në dorë.
As jetën time.
As fatin tim.
Rrezkun e ka Zoti në dorë.
Dhe Ai nuk harron.
Kjo që bëtë nuk është vendim pune.
Është krim moral.
Është turp publik.
Është njollë që nuk lahet.
Mua mund të ma hiqni rrogën.
Por zërin jo.
Dhe ky zë do t’ju ndjekë.
Sepse pushteti kalon.
Por padrejtësia që i bëhet një invalidi
nuk harrohet kurrë.”
