Presidenti i Serbisë është i frikësuar. Fjalimi i tij pas seancës së Këshillit të Sigurisë Kombëtare, të cilën ai e kryesoi dhe të cilën e thirri kryesisht për shkak të sulmit amerikan në territorin e Venezuelës dhe arrestimit të presidentit atje, u karakterizua nga frika se kjo mund t’i ndodhte edhe atij. Duke folur për një sulm të mundshëm ndaj Serbisë nga rajoni, domethënë forcimin e forcave mbrojtëse të vendit, ai inkurajoi elektoratin e tij, por edhe veten. Bashkëbiseduesit e medias serbe “Danas” thonë gjithashtu se ai është veçanërisht i shqetësuar nga paralajmërimet evropiane se veprimi kundër Nicolas Maduro është i ligjshëm sepse ai është një president i paligjshëm, i cili vodhi zgjedhjet dy herë. Gjithashtu, bashkëbiseduesit theksojnë se Venezuela është një pasqyrë e pasigurisë së brendshme të regjimit të Vuçiçit, si dhe se presidenti i Serbisë përdor frikën si mjetin kryesor politik në raport me popullin e tij.
Kriza e brendshme
Presidenti serb, Aleksandër Vuçiç, ka deklaruar se rendi i vjetër ndërkombëtar po shembet, duke e quajtur Karta e OKB-së të pavlefshme pas veprimeve të SHBA-së në Venezuela. Ai ka theksuar se bota tani dominohet nga e drejta e forcës, ku më të fortët shtypin të dobëtit, dhe se ky është realiteti i ri i politikës globale. Sipas Vuçiçit, reagimet e BE-së ndaj situatës në Venezuela dëshmojnë këtë drejtim. Ndërkohë, Sonja Biserko, presidente e Komitetit të Helsinkit për të Drejtat e Njeriut në Serbi, argumenton se retorika e Vuçiçit është një pasqyrë e krizës së brendshme të qeverisë serbe, e cila po përdor frikën dhe kërcënimet e jashtme për të mbajtur kontrollin. Biserko e kritikon Vuçiçin për një logjikë të ngjashme me atë të regjimit të Millosheviçit, duke destabilizuar rajonin përmes ambicieve territoriale. Kjo retorikë, sipas saj, tregon një qasje të ngjashme me regjime autoritare si ato të Gadafit dhe Asadit, duke përdorur “konspiracione të jashtme” për të justifikuar politikën e tij të brendshme.
Aleanca imagjinare
Në kontekstin rajonal, shton ai, referencat për Prishtinën, Tiranën dhe Zagrebin shërbejnë për të frikësuar: Vuçiç nuk paraqet asnjë provë të një kërcënimi real, dhe në të njëjtën kohë ai po flirton me hungarezët. Mesazhi për bashkësinë ndërkombëtare është i qartë, shton ai, presioni mbi Beogradin mund të destabilizojë të gjithë rajonin. E gjitha varet nga narrativa e cenueshmërisë historike të Serbisë dhe “domosdoshmëria e një lidershipi të fortë”. “Vuçiç po ndjek gjithnjë e më shumë narrativën ruse, veçanërisht që kur ai humbi mbështetjen e Trump: SHBA-të janë një fuqi koloniale, BE-ja është e pafuqishme dhe e drejta ndërkombëtare është fiktive. Një retorikë e tillë legjitimon autoritarizmin dhe mbështetet në mbështetjen e publikut anti-perëndimor dhe pro-rus. Pasoja është izolimi shtesë i Serbisë nga perspektiva evropiane”, e cila ekzistonte gjithsesi në mënyrë retorike, por nuk ishte kurrë e sinqertë dhe i shërbente ekskluzivisht mbështetjes financiare të BE-së, jo vlerave dhe zhvillimit të qëndrueshëm të vendit – përfundon Sonja Biserko.
– Advertisement –
Izolimi ndërkombëtar
Frika është vija dominuese e dukshme me sy të lirë në fjalimin e Aleksandar Vuçiç pas mbledhjes së Këshillit të Sigurisë Kombëtare. Politika e jashtme e Vuçiçit, sipas analistëve, ka pësuar një rënie të shpejtë, duke u shembur si një shtëpi prej letrash. Dështimet e tij në marrëdhëniet ndërkombëtare, përfshirë donacionet për Clintonët, refuzimin për të zhvendosur ambasadën në Jerusalem dhe përpjekjet e dështuara me administratën Trump, kanë ndezur alarmet në SHBA dhe BE. Shtabi i Përgjithshëm dhe tërheqja e Trump dhe Kushner nga politika e tij janë gjithashtu indikacione të një politike të gabuar dhe të ndërlikuar. Nga ana tjetër, kriza me NIS-in tregon largimin e Vuçiçit nga Kremlini, dhe qëndrimi i tij ndaj Kinës mbetet po aq i paqartë. Për më tepër, Vuçiç ka përdorur një retorikë të fortë, duke përzierë çështje si Groenlanda dhe Kosova, por kjo nuk ka ndihmuar në forcimin e pozicionit të tij.
